سرمقاله - قهرمانی یعنی ایستادن زیر فشار، با صورت شکسته و شانه‌های سنگین از انتظار یک ملت. حسین طیبی در این رقابت‌ها دقیقاً همین تصویر را ساخت؛ کاپیتانی با نقاب، اما با چهره‌ای روشن از مسئولیت‌پذیری و رهبری. او فقط شش گل نزد تا دوباره نامش کنار بهترین‌های قاره ثبت شود؛ طیبی در هر بازی یادآوری کرد که فوتسال ایران هنوز استانداردی دارد که آسیا خودش را با آن می‌سنجد. وقتی می‌گوید «موضوع فقط چند مسابقه نیست»، حرفش اغراق نیست. این تیم با آگاهی از جایگاهی که نسل‌های قبل ساخته‌اند، وارد زمین شد؛ جایگاهی که کوچک‌ترین لغزش در آن، به معنای عقب‌نشینی از احترام تاریخی ایران در فوتسال است. تحلیل این قهرمانی بدون توجه به شرایط پیرامونی ناقص می‌ماند. تیمی که با فشارهای غیرحرفه‌ای، حواشی مدیریتی و مصدومیت کاپیتانش به مسابقات رفت، می‌توانست فروبریزد؛ اما «ما»ی جمعی بر «من»‌ها غلبه کرد. این همان سرمایه‌ای است که فوتسال ایران را زنده نگه داشته: روحیه‌ای که حتی زیر فشار ۱۶ هزار تماشاگر هم عقب نمی‌نشیند. طیبی حالا در نقطه‌ای ایستاده که تقریباً همه افتخارات ممکن را لمس کرده، اما هنوز از رویا حرف می‌زند؛ از جام جهانی، از سکو، از شادی مردم. شاید همین تشنگیِ پایان‌ناپذیر است که او و تیمش را خطرناک نگه می‌دارد. فوتسال ایران هنوز رویا دارد؛ و تا وقتی کاپیتانش این‌گونه از حیثیت حرف می‌زند، این رویاها جدی‌اند.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال