گزارش یک - سوت پایان که به صدا درآمد، زمان برای لحظه‌ای ایستاد. نبردی که تا ثانیه‌های آخر نفس‌گیر بود، سرانجام با لبخند پیروزی و اشک غرور به پایان رسید. تیم ملی فوتسال ایران بار دیگر نشان داد که قهرمانی‌های پی‌درپی‌اش صرفاً اتفاق نیست؛ حاصل یک فرهنگ است، یک راه و رسم، و میراثی که نسل به نسل منتقل شده است. حفظ جام این بار فقط دفاع از یک عنوان نبود، بلکه دفاع از هویت فوتسال ایران بود.
این فینال، قصه‌ی یک پیروزی دراماتیک بود؛ جایی که هر اشتباه می‌توانست همه‌چیز را فرو بریزد و هر تصمیم، سرنوشت یک نسل را می‌ساخت. حریف میزبان آمده بود تا در ادامه شگفتی‌سازی‌هایش، تاریخ را تغییر دهد، اما ایران آمده بود تا تاریخ را تکرار کند؛ با همان روحیه‌ای که سال‌هاست فوتسال آسیا را به احترام واداشته است. این یک نبرد تا لحظه آخر بود؛ جنگی بی‌امان در زمین کوچک، اما با مفاهیمی بزرگ.
وقتی فشار حداکثری شد، وقتی شرایط سخت‌تر از همیشه به نظر می‌رسید، آن‌چه ایران را سرپا نگه داشت، تاکتیک صرف نبود؛ سلحشوری پارسی بود. همان روحیه‌ای که بازیکنان را وادار کرد با جان‌ودل بدوند، توپ بگیرند، بجنگند، تا واپسین لحظات عقب نکشند و ضیافت مرگ‌بار پنالتی‌ها را به مهمانی جام تبدیل کنند. ایران در این فینال، فقط مقابل یک تیم نایستاد؛ مقابل خستگی، استرس، اشتباهات و تردیدها ایستاد و بر شرایط سخت غلبه کرد.
این جام، بی‌دلیل به جام شگفتی‌ها معروف نشد. هر بازی، داستانی تازه داشت و هر پیروزی، چالشی جدید. اما درخشش ایران، ثابت کرد که شگفتی واقعی، تداوم است و استمرار. تداوم قهرمانی، استمرار شخصیت برنده و بقای اعتمادبه‌نفس در بزنگاه‌های بزرگ.
این قهرمانی، ادامه‌ی راه و رسم سرمربی پرافتخار ایرانی است؛ مسیری که بر پایه باور به توان داخلی، انضباط تاکتیکی و ایمان به پیروزی بنا شده. امروز جام بالا رفت، اما مهم‌تر از آن، پرچم یک تفکر بالا ماند. راه ادامه دارد. این قهرمانی پایان مسیر نیست؛ یک ایستگاه دیگر در مسیری است که ایران سال‌هاست در آن پیشتاز است. و تا وقتی این غیرت، این جسارت و این باور زنده است، جام‌ها همچنان راه خانه را بلد خواهند بود و فرق ما با بقیه این است که بقیه فینال‌ها را بازی می‌کنند، ما فینال‌ها را پیروز می‌شویم.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال