گزارش یک- این‌بار قصه فقط درباره‌ی یک تورنمنت نیست. جام ملت‌های زیر ۲۳ سال آسیا برای تیم امید ایران، شبیه یک ایستگاه است؛ جایی میان «آن‌چه بوده‌ایم» و «آن‌چه می‌خواهیم بشویم». از هفدهم دی، این نسل وارد مسیری می‌شود که شاید کوتاه باشد، اما اثرش می‌تواند سال‌ها در فوتبال ایران باقی بماند. واقعیت را باید پذیرفت؛ مسیر آسان نیست. تجربه‌ی دوره‌های قبل به ما یاد داده که نام‌ها به‌تنهایی بازی را نمی‌برند و فوتبال پایه، بی‌رحم‌تر از آن است که به گذشته احترام بگذارد.

 این بار هم رقبایی روبه‌رویمان هستند که نظم، برنامه و اعتمادبه‌نفس را سال‌هاست تمرین می‌کنند. اما درست همین‌جاست که تفاوت ساخته می‌شود؛ جایی که نسل‌ها خودشان را تعریف می‌کنند، نه تاریخ. تیم امید امروز فقط برای صعود نمی‌جنگد؛ برای اثبات یک نگاه تازه می‌جنگد. نگاهی که به آینده خیره شده، نه به ترس از تکرار ناکامی. وقتی از این تیم حرف می‌زنیم، از نام‌هایی حرف می‌زنیم که قرار نیست فقط «استعداد» بمانند؛ محمدجواد حسین‌نژاد، رضا غندی‌پور، امیرمحمد رزاقی‌نیا، محمد خلیفه، دانیال ایری و دیگرانی که فوتبال‌شان نشانه‌ جسارت است، نه محافظه‌کاری. این‌ها بازیکنانی هستند که اگر درست دیده شوند، می‌توانند ستون‌های فردای فوتبال ملی باشند.

این نسل آمده تا یاد بگیرد، بجنگد و حتی اگر زمین خورد، با تجربه بلند شود. موفقیت فقط در جام خلاصه نمی‌شود؛ موفقیت یعنی ساختن تیمی که چند سال بعد، تیم ملی بزرگسالان را تغذیه کند. یعنی بازیکنی که امروز در فشار بازی‌های آسیایی آبدیده می‌شود، فردا در بازی‌های بزرگ‌تر نلرزد. شاید راه سخت‌تر از همیشه باشد، اما ارزشش هم بیشتر است. این تیم نماینده‌ی امیدی است که می‌خواهد بالغ شود. نه با هیجان زودگذر، بلکه با باور، کار و شجاعت. فوتبال ایران به نتیجه نیاز دارد، اما بیش از آن، به «نسل» نیاز دارد. و این، آغاز آزمون همان نسل است.

منبع: روزنامه فدراسیون فوتبال